اصل خلقت ما برای چیست و خدا چرا ما را خلق کرد؟ آن کس که انسان را می آفریند خودش بهتر از همه می داند که دارد چه کاری می کند. قرآن می فرماید حتی از مشرکین دوران پیامبر هم که از عصر جاهلی بود و نادانی در اوج خود بود اگر بپرسی چه کسی آسمان و زمین را آفریده است، با اینکه بت پرست هستند خواهند گفت الله. پس ربوبیت از آن خدای متعال است. یعنی تدبیر از آن اوست که آفریننده است. مثلا اگر جنسی، ظرفی، وسیله ای را از شرکتی یا فروشگاهی خریداری کنی، مشاهده خواهی کرد که سازنده آن جنس و وسیله، در کنار آن یک دفترچه ای جهت راهنمایی استفاده کننده قرار داده تا آن وسیله قابل استفاده به بهترین وجه باشد. طبیعی است خدای متعال هم که انسان و دیگر موجودات را می آفریند راه زندگی را به آنها بیاموزد. تعلیم حیوانات به شکل غریزی قرار داده شده است. خدای متعال به انسان یک نعمتی بنام عقل قرار داده تا به وسیله آن راه را پیدا کند که اگر انسان این عقل را به کار گیرد به رشد و کمال انسانی که مد نظر خداوند است خواهد رسید. عقل چیزی است که به وسیله آن خدا بندگی می شود و بهشت کسب می شود. وقتی کسی در دوزخ وارد می شود از او می پرسند آیا کسی که شما را متذکر شود و خطرات را نشان شما دهد و راه درست را به شما نشان بدهد نیامد؟ ما دو وسیله انذار داریم. عقل که درونی است و انبیا و اوصیا که بیرونی است. می گویند چرا، نذیر آمد. ولی ما آنها را تکذیب کردیم. چون تکذیب کرد و حرف آنها را گوش ندادیم دچار عذاب و دوزخ شدیم. هر کاری دو ویژگی داشته باشد می شود عبادت. حسن فعلی(کار خوب) و حسن فاعلی(نیت خدایی)