همه ی حالاتی که بعد از زیارت امام حسین (ع) در ما ایجاد می شود به خاطر این است که مورد لطف و عنایت خداوند قرار بگیریم و حوائج قلبی خود را از خدا طلب کنیم. این حالت فیض روحانی در همه جا نصیب انسان نمی شود. این امام حسین(ع) است که «وِتر مَوتور» است و همه ی امور مربوط به ایشان خاص و منحصر به فرد می باشد. قبل از وقوع حادثه ی عاشورا ائمه(ع) از وقوع این حادثه برای مردم می گفتند و این یکی از نشانه های خاص بودن این واقعه است. انسان بهتر است در عبادت به شکلی باشد که خود را از همه جهت دارای عیب و نقص دانسته و اگر قصوری هست آن را از جانب خود بداند. انسان مؤمن کسی است که همواره در عبادت و معرفت خداوند خود را ناقص بداند و به دانش خود اکتفا نکند. برخی از انسان ها ایمانی عاریه دارند که این ایمان در زمان مرگ از آنها بازپس گرفته می شود.