اگر وزیر آینده فاقد تجربه دیوان سالاری دولتی باشد
مدت طولانی را باید به کارآموزی بگذراند تا دریابد که چگونه از میادین مینِ
کارگذاشته شده توسط بدنه اجرائی وزارت متبوع و یا سایر وزارتخانهها به
سلامت عبور کند.
سهیل مظلوم*
به گزارش سافتگذر به نقل از ایتنا؛ آقای روحانی در دوران تبلیغات انتخاباتی خود
در مورد انتخاب وزراء به دارا بودن چند ویژگی، توانمندی، تجربه و مقبولیت
صنفی اشاره داشتهاند.
حال اگر همین معیارها را مدنظر قرار دهیم تعداد
افراد واجد شرایط برای تصدی وزارت فناوری اطلاعات و ارتباطات بسیار معدود
میشوند، که میتوان آنها را در دستگاه های دولتی، دانشگاهی و یا بخش خصوصی
جستوجو کرد.
در بخش خصوصی، افراد با تجربه و توانمندی هستند که
میتوانند به راحتی وزارت فناوری اطلاعات و ارتباطات را اداره کنند، چه
آنکه اگر سنت شکنی شده و فردی مستقیماً از بخش خصوصی بعنوان وزیر وارد دولت
شود چه بسا که بتواند با زاویه دید جدیدی مسائل را بررسی و راه حلهای
بدیعی ارائه نماید.
خاصه آنکه اگر از بخش خصوصی باشد به طریق اولی مقبولیت صنفی را هم با خود خواهد داشت.
در دانشگاهها هم افراد مطلع فراوانی هستند که با سطح سواد و دانش روزآمد خود میتوانند افقهای جدیدی را پیش روی دولت قرار دهند.
اما
هم فنسالاران توانمند بخش خصوصی و هم دانشمداران دانشگاهی از نقصیهای
رنج میبرند که همانا عدم آشنائی و دست کم گرفتن بوروکراسی دستگاههای
دولتی است.
تردید نفرمائید که بخش اعظم وقت و توان وزرا و مقامات ارشد
دولتی، صرف غلبه بر مسائل و مشکلاتی میشود که همین نظام بوروکراتیک سر راه
آنها قرار میدهد.
پس اگر وزیر آینده بخواهد فاقد تجربه دیوان
سالاری دولتی باشد مدت طولانی را باید به کارآموزی(شما بخوانید از دست دادن
فرصت طلایی خدمت) بگذراند تا دریابد که چگونه از میادین مینِ کارگذاشته
شده توسط بدنه اجرائی وزارت متبوع و یا سایر وزارتخانهها به سلامت عبور
کند.
پس میماند انتخاب فردی با سابقه کار در دولت که به برنامه
پنجم توسعه و مفاد آن مسلط بوده و تجربه و توانمندی کار در سطح اول فاوا
کشور را داشته، از دانش دانشگاهیان بهره برده و مقبول بخش خصوصی هم باشد؛
یعنی بوی کهنگی و دولت محوری نداده و با باور به توان بخش خصوصی از آن
بعنوان موتور محرک توسعه فاوا استفاده کند.
در عالم لاهوت و ناسوت
طی طریق نمیکنیم، در همین ایران خودمان هستیم و در اطرافمان شاید فقط دو
نفر بتوانند از عهده این مهم برآیند: "نصرالله جهانگرد" و بعد از آن "علی
حکیم جوادی"