هرچند آشنایی با فرمان‌های داکر (Docker) برای تازه‌کارها ارزشمند است، اما وقتی ده‌ها محیط متن‌باز (FOSS) روی چندین ایستگاه کاری پخش شده باشد، رابط‌های وب مبتنی بر منو برای مدیریت کانتینرها به‌مراتب کارآمدتر هستند. پورتینر (Portainer) سال‌ها به‌عنوان گزینه پیشنهادی جامعه برای مدیریت داکر شناخته می‌شد و در روزهای نخست میزبانی شخصی، انتخاب نخست بسیاری از کاربران بود؛ اما با پیچیده‌تر شدن پروژه‌ها، رابط آن سنگین و ناکارآمد به نظر می‌رسد و بسیاری از کاربران به دنبال جایگزین رفته‌اند.
رویکرد کوبرنتیز-محور پورتینر ۳.۰ و پیامدهای آن برای آزمایشگاه خانگی
یکی از مهم‌ترین دلایل محبوبیت پورتینر، پشتیبانی آن از زمان‌های اجرای مختلف کانتینر (Container Runtime) و پلتفرم‌های ارکستراسیون بود؛ به این ترتیب کاربر می‌توانست به‌جای محدود ماندن به داکر، از پادمن (Podman)، کوبرنتیز (Kubernetes) و ابزارهای دیگر برای استقرار برنامه‌های متن‌باز استفاده کند. با این حال، برنامه‌های به‌روزرسانی پورتینر ۳.۰ با نیاز این دسته از کاربران هم‌راستا نیست.
بر اساس اعلام این شرکت، پورتینر ۳.۰ پایگاه کد (Codebase) خود را به سمت کوبرنتیز منتقل می‌کند و نسخه ۲.۴۵ LTS آخرین نسخه‌ای خواهد بود که بر پشته مبتنی بر داکر تمرکز دارد. کوبرنتیز بدون شک پلتفرم ارکستراسیون توانمندی برای خوشه‌هایی با قابلیت مقیاس‌پذیری خودکار (Auto-scaling)، خودترمیمی (Self-healing) و توازن بار (Load-balancing) است، اما برای سرویس‌های حیاتی چندان مطلوب نیست؛ زیرا رفع اشکال محیط‌های ناموفق کوبرنتیز زمان‌بر است.
کاربران همچنان می‌توانند از پورتینر ۲.۴۵ LTS برای محیط داکر خود استفاده کنند، اما این نسخه هیچ‌یک از قابلیت‌های جدید نسخه ۳.۰ را دریافت نخواهد کرد. حتی با مهاجرت از نسخه ۲.۴۵ CE به پورتینر ۳.۰ نیز بسیاری از قابلیت‌های تازه به کوبرنتیز محدود خواهند بود.
نسخه ۳.۰ و محدودیت‌های نسخه اجتماعی
نکته بحث‌برانگیز دیگر برای جامعه آزمایشگاه‌های خانگی این است که نسخه ۳.۰ در قالب نسخه اجتماعی (Community Edition) عرضه نخواهد شد. با این حال، دسترسی به پورتینر ۳.۰ بدون پرداخت هزینه نیز ممکن است؛ زیرا این شرکت امکان ثبت مجوز رایگان (Free License) برای حداکثر سه نمونه (Instance) را فراهم می‌کند و این طرح با انتشار نسخه ۳.۰ حذف نمی‌شود.
اما برای کاربرانی که روی چندین ماشین مجازی (VM) و سیستم‌های سخت‌افزار اختصاصی گره‌های داکر دارند و مرتباً روی سخت‌افزار جدید کانتینر نصب و بنچمارک اجرا می‌کنند، سقف سه گره محدودکننده است؛ چنین کاربرانی یا باید مداوم مجوز را جابه‌جا کنند یا هزینه قابل‌توجهی برای طرح‌های پرمیوم بپردازند.
داک‌هند؛ جایگزینی سبک‌تر برای مدیریت داکر
در میان گزینه‌های جایگزین پورتینر، داک‌هند (Dockhand) از همان ابتدا توجه کاربران را جلب می‌کند. مهم‌ترین قابلیت‌های آن عبارت‌اند از:
- دسترسی مستقیم به گزارش‌ها (Logs)، پوسته (Shell)، حجم‌های ذخیره‌سازی (Storage Volumes) و تنظیمات شبکه از پنل کناری، بدون نیاز به عبور از زنجیره‌ای از منوها
- مجموعه‌ای از قالب‌های آماده (Template) برای ابزارهای رایج داکر
- تب Stack برای راه‌اندازی سریع محیط‌های جدید از فایل‌های Compose
- سازمان‌دهی منظم برنامه‌های متن‌باز، شاخص‌های عملکردی (Metrics) و اقدامات مدیریتی رایج در تب Containers
- عدم وجود محدودیت سه‌گره‌ای هنگام اتصال نمونه‌های جدید داکر
- اسکن تصاویر (Image) برای شناسایی نسخه‌های جدید و امکان به‌روزرسانی خودکار کانتینرها با تصاویر تازه دریافت‌شده
- ابزارهای تحلیل آسیب‌پذیری (Vulnerability Analysis) مناسب برای تصاویری که توسعه‌دهندگان ثالث فورک کرده‌اند
- زمان‌بندی خودکار (Automated Schedules) و پشتیبانی از اعلان‌های بیرونی
گزینه‌های جایگزین دیگر
داک‌هند تنها گزینه موجود نیست. کومودو (Komodo) جایگزین مناسبی برای پورتینر است و برای استقرارهای مبتنی بر Compose حتی ساده‌تر از داک‌هند عمل می‌کند. آرکین (Arcane) و داکج (Dockge) نیز مزایای خاص خود را دارند و اگر به دنبال یک سیستم‌عامل کامل برای آزمایش‌های کانتینری هستید، می‌توانید اومبرل‌اواس (UmbrelOS) یا زیمااواس (ZimaOS) را بررسی کنید.