
انویدیا بهتازگی یک حالت عملکردی سریعتر برای تولید فریم DLSS (DLSS Frame Generation) معرفی کرده است که با نام پریست C (Preset C) شناخته میشود. این پریست اگرچه میتواند نرخ فریم را در برخی شرایط افزایش دهد، اما برخلاف انتظار، بهمعنای بهبود کامل و بدون هزینه نیست و کیفیت تصویر را کمی تحت تأثیر قرار ميدهد.
پریست C چیست و چه تغییری ایجاد میکند؟
انویدیا در DLSS Frame Generation از دو مدل هوش مصنوعی استفاده میکند؛ یکی بر دادههای بازی مانند بردارهای حرکت (Motion Vectors) و اطلاعات عمق (Depth Information) تکیه دارد و دیگری جریان نوری (Optical Flow) را برای تخمین جابهجایی پیکسلها میان فریمها محاسبه میکند. مدل دوم در پریست C با الگوریتمی سبکتر و سریعتر جایگزین شده است تا عملکرد Frame Generation بهبود یابد.
انویدیا ادعا میکند این پریست روی کارت RTX 5060 تا ۳۵ درصد سریعتر عمل میکند. با این حال، در تست روی RTX 4090، افزایش نرخ فریم در مقایسه با پریست B تنها حدود ۵ درصد بوده است. بررسیهای Digital Foundry نیز نشان میدهد که این بهبود در ضرایب بالاتر بیشتر میشود؛ نزدیک به ۱۰ درصد در حالت 4X و نزدیک به ۲۰ درصد در حالت 6X.
عملکرد سریعتر، اما با تأخیر تقریباً ثابت
یکی از انتظارات اصلی از این پریست، کاهش محسوس تأخیر ورودی بود. اما در عمل، بهبود تأخیر بسیار اندک است و تنها در حالتهای 4X و 6X تا حدی قابل بحث میشود. حتی همین بهبود هم کافی نیست تا بازی به اندازه اجرای بومی با آن نرخ فریم، پاسخگو احساس شود.
کاربران میتوانند پریست C را از طریق اپلیکیشن انویدیا (Nvidia App) و از مسیر Graphics > Global Settings > DLSS Override - Model Presets > Custom > Frame Generation فعال کنند. اما پیش از استفاده باید توجه داشت که این حالت یک ارتقای کامل نیست و بهای آن کاهش کیفیت تصویر است.
بهای اصلی: کیفیت فریمهای مولد
انویدیا پریست C را یک «حالت عملکردی» میداند، نه جایگزینی مستقیم برای پریست B. دلیل هم روشن است: الگوریتم سریعتر با افت جزئی کیفیت تصویر همراه است. برای نمونه، پریست B که تا پیش از این استفاده میشد، درونیابی عناصر دوبعدی مانند زیرنویسها و عناصر HUD را بهبود داده بود؛ اما در پریست C ممکن است متن متحرک شبیه ترکیب ساده فریمها به نظر برسد.
این تفاوت تنها به عناصر رابط کاربری محدود نمیشود. پریست C در نمایش اجسام سریعالحرکت، افکتهای ذرهای و بافت دیوارها هنگام چرخش سریع دوربین نیز ضعیفتر عمل میکند. البته برای تشخیص این تفاوتها معمولاً باید ویدیو را کند کرد و دو پریست را کنار هم مقایسه کرد؛ بنابراین بسیاری از کاربران ممکن است تفاوت را حس نکنند، بهویژه وقتی شمارنده FPS کمی بهتر شود.
مناسبتر برای Multi Frame Generation
پریست C بیشتر برای کاربرانی معنا دارد که از تولید چندفریمی (Multi Frame Generation) استفاده میکنند. در حالت 2X، افزایش نرخ فریم از ۱۰۰ به ۱۰۵ تفاوت محسوسی ایجاد نمیکند؛ اما در ضرایب بالاتر، بهویژه 6X، بهبود عملکرد و تأخیر ملموستر میشود. به همین دلیل این حالت برای دارندگان کارتهای RTX 50 منطقیتر است.
با این حال، در ضرایب بالا سهم فریمهای تولیدشده بسیار زیاد است: در 4X سه فریم از هر چهار فریم و در 6X حدود ۸۳ درصد فریمها مولد هستند. در چنین شرایطی حتی پریست B هم ممکن است در صحنههای سریع آرتیفکت نشان دهد؛ بنابراین انتخاب پریستی که کیفیت تصویر را بیشتر کاهش میدهد، لزوماً ایدهآل نیست.
نرخ فریم پایه همچنان تعیینکننده است
در نهایت، پریست C یک گزینه تازه و مفید است، اما دیدگاه کلی نسبت به Frame Generation را تغییر نمیدهد. بهبود تأخیر حتی در 6X هم باعث نمیشود بازی بهطور کامل مانند اجرای بومی با نرخ فریم نمایشدادهشده احساس شود. پاسخگویی همچنان به نرخ فریم پایه وابسته است و سریعتر شدن یک بخش از خط لوله تولید فریم، مشکل تأخیر ورودی را بهطور کامل حل نمیکند.
بنابراین انتخاب پریست، اهمیت کمتری نسبت به نرخ فریم پایه دارد. هرچه نرخ فریم پایه بالاتر باشد، نیاز به استفاده از حالتهای 4X یا 6X کمتر میشود و کاربر کمتر مجبور است برای افزایش عدد FPS، کیفیت تصویر را قربانی کند.