اچ‌پی (HP) نخستین لپ‌تاپ خود را بر پایه پلتفرم گوگل‌بوک (Googlebook) روانه بازار کرده است؛ محصولی که از منظر سخت‌افزاری تقریباً تمام معیارهای یک لپ‌تاپ عالی را برآورده می‌کند، اما به اعتقاد منتقدان، سیستمعامل (Operating System) آن مانع اصلی تجربه‌ای کامل است. به بیان دقیق‌تر، گوگل‌بوک به‌عنوان یک پلتفرم نرم‌افزاری هنوز چیزهای زیادی برای ارائه دارد و همین موضوع، دستاورد سخت‌افزاری اچ‌پی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.
طراحی و کیفیت ساخت؛ باریک، سبک و مستحکم
اچ‌پی در بخش سخت‌افزار واقعاً لپ‌تاپ بسیار خوبی ساخته است. طراحی دستگاه در نگاه نخست ساده و بی‌ادعا به نظر می‌رسد، اما گوشه‌های تیز بخش زیرین که پایه‌های لاستیکی برای گردش هوا روی آن قرار گرفته‌اند، نکته‌ای قابل‌تقدیر است. در پشت دستگاه نیز شکافی نسبتاً بزرگ برای جریان هوا تعبیه شده که هنگام حمل لپ‌تاپ بسته، تقریباً حس یک دستگیره را منتقل می‌کند.
ضخامت این دستگاه تنها ۱۰.۹ میلی‌متر و وزن آن ۲.۷۴ پوند است؛ هرچند وب‌سایت اچ‌پی به اشتباه عددی دوبرابر را به‌عنوان وزن ثبت کرده است. بدنه آلومینیومی آن مستحکم است و خم‌شدگی (Flex) بسیار کمی در سطح زیرین صفحه‌کلید دیده می‌شود؛ همچنین دستگاه در آزمون بازکردن درب با یک دست، عملکرد قابل‌قبولی دارد.
صفحه‌کلید و تاچ‌پد؛ نقطه قوت اصلی
صفحه‌کلید یکی از درخشان‌ترین بخش‌های این لپ‌تاپ است. با وجود طراحی باریک، میزان جابه‌جایی کلیدها (Key Travel) بسیار مناسب است و تایپ روی آن به‌شکلی چشمگیر راحت به نظر می‌رسد. صدای کلیک کلیدها رضایت‌بخش است، اما آن‌قدر بلند نیست که استفاده در فضاهای عمومی را دشوار کند؛ فاصله‌گذاری کلیدها نیز عالی و نور پس‌زمینه (Backlight) آن دلپذیر است. تنها نکته‌ای که ممکن است مدتی زمان ببرد، عادت‌کردن به میان‌برهای صفحه‌کلید گوگل‌بوک است. ردیف بالای کلیدهای عملکرد (Function Keys) در بیشتر موارد ساده و سرراست است، اما آیکون‌های مربوط به تمام‌صفحه‌کردن پنجره (کلید F4) و ابزار اسکرین‌شات (کلید F5) نیازمند طراحی بهتری هستند؛ به‌ویژه کلید اسکرین‌شات که معنای آن چندان واضح نیست.
تاچ‌پد (Trackpad) نیز کیفیت خوبی دارد. اگرچه هنوز درباره اصرار گوگل بر سطح بالای محصولات نسل نخست گوگل‌بوک تردید وجود دارد، اما اجباری‌شدن تاچ‌پدهای لمسی (Haptic Trackpad) اقدامی مثبت ارزیابی می‌شود؛ هرچند پیاده‌سازی اچ‌پی کمی توخالی به نظر می‌رسد. قرارگیری تاچ‌پد تا نزدیکی کلید فاصله (Spacebar) ممکن است برای برخی کاربران دردسرساز باشد، اما در دوره تست مشکلی در این زمینه مشاهده نشد.
نمایشگر OLED و عمر باتری
نمایشگر ۱۴ اینچی OLED این دستگاه بسیار چشم‌نواز است؛ تصاویر شفاف و رنگ‌ها زنده‌اند و روشنایی آن نیز کافی به نظر می‌رسد. روشنایی بیشتر برای استفاده در فضای باز مطلوب‌تر بود، اما تا زمانی که در نور مستقیم خورشید قرار نگیرید، این نمایشگر کاملاً قابل‌قبول است.
عمر باتری نیز «به‌اندازه کافی خوب» توصیف شده، هرچند به سطح لپ‌تاپ‌هایی مانند مک‌بوک ایر (MacBook Air) نمی‌رسد. این موضوع با توجه به محدودیت‌های ذاتی سیستمعامل گوگل‌بوک کمی دشوار به نظر می‌رسد، اما در مقایسه با گذشته فاصله زیادی حاصل شده و با یک دستگاه ویندوزی مبتنی بر اسنپ‌دراگون (Snapdragon) هم‌سطح است. زمان آماده‌به‌کار (Standby) مناسب است و دسترسی به آمار مصرف باتری به سبک اندروید، مزیتی است که ویندوز در آن بسیار عقب‌تر است. شارژ دستگاه نیز بسیار سریع انجام می‌شود و اچ‌پی شارژری همراه آن عرضه کرده که به نسل امروز تعلق دارد؛ هرچند در استفاده روزمره و در سفر، از شارژرهای USB-C موجود استفاده شده است.
عملکرد؛ ترکیب اسنپ‌دراگون و اندروید
عملکرد دستگاه با پردازنده اسنپ‌دراگون X الیت (Snapdragon X Elite) و ۱۶ گیگابایت حافظه رم (RAM) به‌شکلی غیرمنتظره عالی است. از آنجا که گوگل‌بوک بر پایه اندروید (Android) ساخته شده، این ترکیب فرمولی روشن برای دستیابی به ماشینی سریع به شمار می‌رود. در مواردی کندی‌های پراکنده‌ای مشاهده شده، اما زمان بوت تقریباً آنی است و به‌طور کلی عملکرد دستگاه جای گلایه ندارد.
سیستمعامل گوگل‌بوک؛ گلوگاه اصلی این لپ‌تاپ
لپ‌تاپ HP Googlebook 14 همه اجزای یک لپ‌تاپ عالی را در خود دارد، اما همه‌چیز به نرم‌افزار گره خورده است و گوگل‌بوک در این زمینه به‌شدت این دستگاه را عقب می‌کشد. گوگل، کروم‌اواس (ChromeOS) را روی بنیانی تازه بازسازی کرده است؛ بنیانی که درست است که امکان‌های بیشتری برای آینده فراهم می‌کند، اما تقریباً هیچ‌یک از مشکلات موجود را برطرف نمی‌سازد.
مانند کروم‌اواس، گوگل‌بوک نیز کتابخانه‌ای به‌شدت محدود از نرم‌افزارهای رده دسکتاپ (Desktop-Class Software) دارد و این محدودیت با توجه به پس‌رفت چشمگیر پشتیبانی از لینوکس (Linux) حتی شدیدتر هم شده است. می‌توان به نمونه‌های آشکاری مانند مجموعه نرم‌افزاری ادوبی (Adobe) اشاره کرد، اما مسئله اصلی به اپلیکیشن‌ها و ابزارهای تخصصی‌ای بازمی‌گردد که طی دهه‌ها برای ویندوز، مک‌اواس (macOS) و لینوکس ساخته شده‌اند. مواجهه با چنین شکافی برای هر پلتفرم تازه‌ای دشوار است، اما گوگل‌بوک به نظر می‌رسد این خلأ آشکار در کارکردها را به‌عمد نادیده می‌گیرد.
همان‌طور که اشاره شد، پشتیبانی از اپلیکیشن‌های لینوکس تا حد زیادی از میان رفته است؛ در حالی که این قابلیت یکی از مزیت‌های مهم کروم‌اواس در زمینه نرم‌افزار به شمار می‌رفت. همچنین هیچ راهی برای شبیه‌سازی (Emulation) اپلیکیشن‌های سایر پلتفرم‌ها وجود ندارد؛ روشی که می‌توانست نیاز کاربرانی را برآورده کند که با آنچه در فروشگاه پلی (Play Store) یا وب یافت می‌شود قانع نمی‌شوند. گوگل عملاً ابزارهای لازم برای این کار را در اختیار دارد، اما هیچ‌یک از آن‌ها در این پلتفرم عرضه نشده است.
گوگل در معرفی این پلتفرم بارها تکرار کرده که مخاطب آن «لپ‌تاپی برای کاربران اندروید» است؛ شعاری که به باور منتقد، در جامعه‌ای که گوشی‌های هوشمند محور اصلی آن هستند، چندان معنادار نیست. کاربر لپ‌تاپ نمی‌خرد تا فقط یکپارچگی با گوشی داشته باشد؛ او لپ‌تاپ می‌خرد تا کارهایی را انجام دهد که گوشی از عهده آن‌ها برنمی‌آید و گوگل‌بوک، دست‌کم در حال حاضر، کار بیشتری از یک گوشی انجام نمی‌دهد.
جمع‌بندی و ارزش خرید
اچ‌پی در ساخت یک لپ‌تاپ بسیار خوب برای گوگل‌بوک عملکرد موفقی داشته است، اما سخت‌افزار آن از سوی نرم‌افزار تضعیف می‌شود. در شرایط کنونی، تجربه استفاده از این لپ‌تاپ با ویندوز یا حتی لینوکس بسیار بهتر خواهد بود. به‌ویژه در زمانی که قیمت لپ‌تاپ‌ها پیوسته افزایش می‌یابد، توصیه نمی‌شود کسی ۱۲۰۰ دلار برای یک دستگاه گوگل‌بوک هزینه کند؛ چراکه با همین مبلغ یا حتی کمتر می‌توان یک لپ‌تاپ ویندوزی یا حتی مک‌بوک خریداری کرد. به بیان ساده، دلیلی وجود ندارد که کاربر با پرداخت همان هزینه، کارکرد کمتری به دست آورد. اگر گوگل‌بوک در آینده روی سخت‌افزارهای ارزان‌تر عرضه شود، شاید داستان متفاوت باشد، اما در وضعیت فعلی چنین نیست.