در گزارش تازه‌ای از XDA Developers، نویسنده این رسانه تجربه خود از اجرای فناوری DLSS 5 انویدیا روی بازی Deus Ex: Human Revolution را شرح داده است؛ بازی‌ای که به گفته او پس از پانزده سال همچنان یکی از محبوب‌ترین آثار او محسوب می‌شود. این آزمایش نشان می‌دهد رندر عصبی (Neural Rendering) می‌تواند ظاهر بازیهای قدیمی را به‌طور محسوسی ارتقا دهد، به شرط آنکه هویت بصری و قصد هنری سازندگان حفظ شود.
چالش اجرای نسخه ویندوز و روی آوردن به شبیه‌ساز PS3
نویسنده در ابتدا تلاش کرده نسخه Director’s Cut بازی را روی یک رایانه شخصی مجهز به ویندوز ۱۱ اجرا کند، اما این نسخه به مشکلات سازگاری (Compatibility) شناخته‌شده‌ای دچار بوده است. به گفته او، غیرفعال کردن قابلیت Simultaneous Multithreading از تنظیمات BIOS تنها راه اجرای بازی بوده و فعال بودن DirectX 11 نیز روند بوت پایدار بازی را دشوار می‌کرده است. همین موضوع استفاده از ReShade و نسخه DLSS 5 آن را نیز با مانع روبه‌رو کرده است.
در نهایت، نویسنده به نسخه PS3 بازی روی شبیه‌ساز RPCS3 روی آورده است؛ مسیری که به او اجازه داده آزمایش DLSS 5 را بدون درگیری مداوم با نسخه بومی ویندوز ادامه دهد. او پیش‌تر نیز DLSS 5 را روی برخی بازیهای PS3 آزمایش کرده بود و همین تجربه، اجرای این فناوری روی Deus Ex: Human Revolution را ممکن کرده است.
بهبود چهره‌ها و محیط‌ها با حفظ هویت بازی
بر اساس این گزارش، محیط‌های بازی با فعال شدن DLSS 5 تمیزتر و نورپردازی آن باورپذیرتر به نظر می‌رسند. با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که حتی با دو پاس کامل رندر عصبی (Two Full Neural Rendering Passes)، جزئیات تازه‌ای به محیط‌ها اضافه نشده و بازی هرگز ظاهر یک دموی فنی عمومی را به خود نگرفته است.
بیشترین تأثیر در مدل‌های شخصیت (Character Models) دیده می‌شود. چهره‌ها واقع‌گرایانه‌تر شده‌اند، اما شخصیت‌ها همچنان قابل شناسایی باقی مانده‌اند. به نوشته نویسنده، آدام جنسن هنوز شبیه آدام جنسن است و خیابان‌ها، خودروها و محیط‌های دیترویتِ سال ۲۰۲۷ همان‌طور که در خاطر مانده‌اند، اما تمیزتر و واقع‌گرایانه‌تر دیده می‌شوند. این همان تعادلی است که به گفته او، رندر عصبی باید رعایت کند: افزایش وفاداری بصری (Visual Fidelity) بدون یکسان‌سازی همه بازی‌ها با یک ظاهر تکراری.
آیا DLSS 5 می‌تواند جایگزین ریمستر شود؟
نویسنده می‌گوید DLSS 5 را روی بازیهای گوناگون، از آثار کلاسیک PlayStation 2 و بازیهای AAA مدرن تا برخی بازیهای DOS، آزمایش کرده است. با این حال، Deus Ex: Human Revolution را بهترین نمونه اجرای این فناوری می‌داند؛ زیرا به باور او، رندر عصبی در این بازی به‌جای نادیده گرفتن هویت هنری، به آن جان تازه‌ای بخشیده است.
- بهبود چهره‌ها و مدل‌های شخصیت بدون ناشناس شدن آن‌ها
- تمیزتر شدن محیط‌ها و باورپذیرتر شدن نورپردازی
- حفظ هویت بصری و قصد هنری سازندگان بازی
- امکان تجربه بصری تازه از بازیهای قدیمی بدون ریمستر کامل
با این حال، این گزارش یک ارزیابی شخصی است و نویسنده نیز اذعان دارد که نتایج DLSS 5 در بازیهای مختلف یکسان نیست و در برخی موارد می‌تواند چهره‌ها را نامناسب یا جزئیات محیطی را بیش از حد تغییر دهد. او همچنان نسبت به تبدیل شدن رندر عصبی به راه‌حل قطعی انویدیا تردید دارد، اما این آزمایش را دلیل خوبی برای خوش‌بینی به آینده بهبود بصری بازیهای قدیمی می‌داند.