اساسا شخصیت و قیمت یک نفر از کیفیت نماز او فهمیده می شود. فضیلت انسان های بزرگ به کیفیت عبادت آن هاست. همه پیروزی ها و شکست های انسان مربوط به کیفیت نماز اوست. مهم ترین وسیله ای که خداوند برای حرکت به سمت خود برای ما قرار داده است نماز است. نماز معراج و بالابرنده مومن است. نماز نزدیک کننده مومن به خداست. اگر کسی به حقیقت نماز برسد، با نمازش تقرب به خداوند پیدا می کند و بدی ها از او دفع می شود. امیر المومنین (ع) می فرماید: «هیچ یک از شما نباید در نمازتان سست، کسل و خواب آلوده باشید.» انسان باید در موقع نماز بانشاط و سرحال باشد و کاری نکند که هنگام نماز کسل باشد و عبادت را به نفس خویش تحمیل نکند. انسان هوشیار کسالت و خستگی خود را برطرف می کند و سپس به نماز می ایستد. انسان بایستی سعی کند در هنگام اذان و اقامه تمرکز خود را به دست بیاورد تا در هنگام تکبیرة الاحرام توجه او معطوف به پروردگار باشد. طبق فرمایش امیرالمومنین (ع) انسان بایستی تمرین و تلقین کند که در نماز به فکر و خیال نپردازد. هرچه معرفت انسان به اینکه در محضر چه وجودی ایستاده است بالاتر رود، حضور قلب او نیز بالاتر می رود. حضرت می فرماید: فقط آن چه از نماز که انسان در آن حضور قلب داشته باشد برای انسان می ماند.