محرم، ماه حلول غم و اندوه و شور و شعور است و آغاز همراهی با امام حسین (ع) است. ماهی است که ما در آغازش با ارتباط با امام حسین (ع) خودمان را بیمه می کنیم. در روایتی از امام رضا (ع) داریم که ایشان می فرمایند: روز اول محرم، روزی است که حضرت زکریا دعا کردند و صاحب فرزند شدند. بنابراین روز اول محرم، روز اجابت دعاست و اجابت دعا به سه گونه است: ۱. تحقق خواسته انسان ۲. محقق شدن بهتر از آنچه که خواست انسان بوده است. ۳. محقق شدن اجر و پاداش دعای انسان در آخرت. در ادامه کلام، حضرت می فرمایند: محرم ماهی بوده است که در آن جنگ حرام بوده اما مسلمانان به نام اسلام در این ماه، امام حسین (ع) را شهید کردند و حرمت این ماه را شکستند؛ یعنی محرم ماه حرمت شکنی و کفران نعمت است به وجود امام معصوم و شکستن حرمت فرزند پیامبر اکرم (ص). امام رضا (ع) در ادامه کلام می فرمایند: در زندگی برایتان هر مصیبتی پیش آمد، برای مصیبت امام حسین (ع) گریه کنید. ماه محرم ، ماه اشک و آه برای اباعبدالله (ع) است. امام حسین (ع) حتی یاری ملائک و اجنه را هم نپذیرفتند چون نمی خواستند امری غیر عادی و غیر طبیعی را رقم بزنند و قیام امام حسین (ع) قرار نبود از طریقی غیر عادی پیش برود. قسمت پایانی کلام امام رضا (ع) این بود که ایشان فرمودند: اگر دوست داری خدا را ملاقات کنی در حالی که هیچ گناهی نداری، امام حسین (ع) را زیارت کن و اگر دلت می خواهد با شهدای کربلا محشور شوی، وقتی نام ابا عبدالله الحسین (ع) را می شنوی بگو سلام بر حسین و اظهار محبت کن.