وجود نازنین امام زمان علیه السلام پاسخ به فطرت ها است. بشر از ابتدای حضورش در پهنه زمین، از عمق جان دنبال عدل و کمال مطلق و امنیت فراگیر جهانی است و به دنبال برقراری عدل و قسط، بدون هیچ تبعیضی است. هرکسی به وجدان خود مراجعه کند خواهد دید که توحید و یگانگی در معبود و معشوق و پرستش یک حقیقت مطلق و برقراری امنیت روحی و جسمی و اخلاقی و سیاسی و اقتصادی بین المللی آرزوست. همه نگران آشوب جنگ و درندگی و غارت هستند. امنیت بسان چشمه ای است که همه تشنه او هستند. همه انسان ها از سویدای قلب خود عدل را دوست داشته و به دنبال امنیت جهانی و امنیت عمومی در ابعاد مختلف هستند . ظلم و بیداد را مورد نفرت خود قرار می دهند. زیبایی عالم برای این است که همه موجودات برنامه و مدار دارند و در ریل مناسب حرکت خود را به سوی مقصد طی می کنند. خدای متعال هر نیازی را که در وجود ما قرار داده است، چون حکمت دارد و حکیم علی الاطلاق است، نمی شود خدای این عالم خلقت یک خواستی و یک تقاضایی را در وجود مخلوق خودش قرار بدهد ولی پاسخی برای این عطش و این نیاز قرار نداده باشد. عدل تشنگی ماست، امنیت عطش ماست، محبت و مهربانی عمومی عطش انسان است و برچیده شدن بساط تبعیض و ظلم، خواست عموم بشر است. اصل مهدویت خواست عموم بشر است اما برای پاسخ دادن به این نیازها، از قرآن که وحی الهی است آیاتی بیان می شود. «وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ» «و ما بعد از تورات در زبور (داود) نوشتیم که البته بندگان نیکوکار من ملک زمین را وارث و متصرف خواهند شد.»