
مایکروسافت در ویندوز ۱۱ قابلیتهای متعددی را بهصورت پیشفرض قرار داده است که برخی از آنها کمتر شناخته شدهاند. یکی از این ابزارهای کاربردی Quick Assist نام دارد؛ برنامهای بومی برای اشتراکگذاری یک دستگاه ویندوزی با فرد دیگر از طریق اتصال از راه دور. این ابزار به کاربر مقابل اجازه میدهد صفحه را ببیند، روی آن حاشیهنویسی کند و در صورت نیاز برای انجام کارهای پیچیده عیبیابی، کنترل کامل دستگاه را در دست بگیرد.
Quick Assist چیست و چه قابلیتهایی دارد؟
Quick Assist از نسخه 22H2 ویندوز ۱۱ بهصورت پیشفرض روی دستگاهها نصب شده است و کاربران ویندوز ۱۰ نیز میتوانند آن را از Microsoft Store دریافت کنند. این برنامه بیشتر میان کارشناسان پشتیبانی فناوری اطلاعات محبوب است، اما استفاده از آن برای کاربران عادی نیز محدودیتی ندارد؛ به شرط آنکه روی ویندوز ۱۱ یا ویندوز ۱۰ باشند.
برای استفاده از این قابلیت، فرد کمککننده به یک حساب مایکروسافت نیاز دارد، اما شخصی که دسکتاپ خود را به اشتراک میگذارد نه به حساب کاربری نیاز دارد و نه لازم است وارد سرویس خاصی شود؛ تنها دسترسی به اینترنت کافی است. اتصال از طریق Remote Desktop Protocol (پروتکل دسکتاپ از راه دور) برقرار میشود و با TLS 1.2 رمزنگاری میشود. بر اساس مستندات مایکروسافت، این شرکت نمیتواند به نشست دسترسی داشته باشد یا اقدامات و کلیدهای فشردهشده را ببیند و دادههای مربوط به میزبان یا کمککننده را بیش از سه روز نگهداری نمیکند.
نحوه کار و دستگاههای پشتیبانیشده
شروع یک نشست Quick Assist بسیار ساده است. کاربر میتواند عبارت Quick Assist را در Search جستوجو کند یا از میانبر Ctrl + Win + Q استفاده کند. مرحله بعد بستگی به این دارد که فرد در نقش کمککننده باشد یا دریافتکننده کمک.
- فرد کمککننده روی گزینه Help someone کلیک میکند تا یک کد ششرقمی محدود به زمان تولید شود و آن را از طریق تلفن یا پیام برای طرف مقابل بفرستد.
- طرف مقابل باید کد را وارد کند و اجازه اشتراک صفحه را بدهد تا تصویر دستگاه روی صفحه کمککننده نمایش داده شود.
- سپس کمککننده میتواند درخواست کنترل کند و اشتراکگذار بار دیگر میتواند اجازه یا رد کند.
- هیچ اقدامی بدون رضایت اشتراکگذار انجام نمیشود و او هر زمان میتواند با گزینه Cancel control کنترل را پس بگیرد.
- در طول نشست، کمککننده به ابزارهایی مانند اشارهگر، ابزارهای حاشیهنویسی و پنجره چت برای ارسال پیام متنی دسترسی دارد.
Quick Assist روی ویندوز ۱۱ و ویندوز ۱۰ کار میکند و این دو نسخه میتوانند در هر جهت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. یعنی کمککننده و اشتراکگذار میتوانند روی هر یک از این نسخهها باشند و برنامه همچنان بهدرستی کار کند. علاوه بر کاربرد اصلی، میتوان از این ابزار بهعنوان یک راهحل موقت دسکتاپ از راه دور میان رایانههای شخصی نیز استفاده کرد؛ برای مثال، کاربر میتواند با وارد کردن کد ششرقمی از لپتاپ خود به دسکتاپی در اتاق دیگر دسترسی پیدا کند.
ابزارهای رایگان دیگر ویندوز برای دسترسی از راه دور
ویندوز علاوه بر Quick Assist، دو ابزار دیگر نیز برای دسترسی از راه دور در اختیار کاربران قرار میدهد که هر دو رایگان هستند و میتوانند جایگزین برنامههای شخص ثالث شوند.
Remote Desktop (دسکتاپ از راه دور) شناختهشدهترین گزینه است و برخلاف Quick Assist برای اتصال به دستگاههای خود کاربر طراحی شده است. تنها محدودیت آن این است که میزبانی نشست RDP فقط در ویندوز ۱۱ پرو و نسخههای بالاتر امکانپذیر است. بنابراین اگر کاربر بخواهد از یک لپتاپ به رایانه بازی خود متصل شود یا به یک ماشین مجازی ویندوز در Hyper-V دسترسی پیدا کند، دستگاه میزبان باید نسخه Pro داشته باشد. سمت کلاینت روی هر نسخهای کار میکند؛ پس یک دستگاه Home میتواند به میزبان Pro وصل شود، اما عکس آن ممکن نیست.
ابزار دیگر Windows Remote Assistant (msra.exe) نام دارد که گزینهای قدیمیتر است و بیش از یک دهه پیش از Quick Assist وجود داشته است. مزیت اصلی آن این است که هیچکدام از طرفین به حساب مایکروسافت نیاز ندارند. کاربر میتواند آن را از Run اجرا کند، فایل دعوتنامه بفرستد و طرف مقابل با رمز عبوری که تعیین شده است متصل شود.
جمعبندی
ابزارهای دسترسی از راه دور در فروشگاههای اپلیکیشن شخص ثالث کم نیستند، اما برای بسیاری از کارهای ساده عیبیابی یا دسترسی به دسکتاپ یک رایانه از رایانه دیگر، ابزارهای بومی ویندوز بهخوبی پاسخ میدهند. Quick Assist و دیگر ابزارهای از راه دور ویندوز بهصورت رایگان همراه سیستمعامل ارائه میشوند و حتی اگر کاربر بهندرت به آنها نیاز داشته باشد، آگاهی از وجود چنین گزینههای بومی میتواند مفید باشد. به باور نویسنده، مایکروسافت باید بهجای تمرکز بر Copilot، این ابزارهای کاربردی و رایگان را بیشتر معرفی کند.